بچه‌ها وقتی به هم می‌ریزن، لجبازی می‌کنن یا بی‌دلیل نق می‌زنن، واقعا دست خودشون نیست. سیستم عصبی اونا هنوز اون‌قدر رشد نکرده که بتونن خودشون رو آروم کنن. توی اون لحظه، اونا میان «سیستم عصبی ما» رو قرض بگیرن تا آروم بشن.

✏️به این فرآیند علمی می‌گن «تنظیم عصبی مشترک»؛ یعنی بدن و مغز اونا، آرامش رو از بدن و مغز ما کپی می‌کنه.

برای همین وقتی ما هم عصبانی می‌شیم یا با منطق و دعوا می‌خوایم ساکت‌شون کنیم، اوضاع بدتر می‌شه. مغز اونا دنبال یک «ترموستات» می‌گرده تا خنک بشه، نه یک کپسول گاز که شعله رو بیشتر کنه.

????یک فرمول ساده هست که بهش می‌گن قانون ۱۰ دقیقه. سه تا مرحله‌ی خیلی ساده داره:

۱. سه دقیقه اول (فقط تماس فیزیکی):

بغلش کن یا دستش رو بگیر. حرف نزنیا نصیحت نکن. فقط بذار بدنت به بدنش پیام بده که «من اینجام و جات امنه». همین تماس پوستی، ترشح هورمون استرس (کورتیزول) رو توی بدن هردوتون پایین میاره.

۲. چهار دقیقه بعد (فقط شنیدن):

بذار هرچی می‌خواد بگه. حتی اگر حرفاش غیرمنطقی بود، وسط حرفش نپر و اصلاحش نکن. فقط گوش کن. بذار حس کنه دیده و شنیده می‌شه.

۳. سه دقیقه آخر (نگاه چشمی):

با مهربانی نگاهش کن. ارتباط چشمی به مغز کودک این پیام بیولوژیک رو میده که: «خطر برطرف شد، جنگ تموم شد.»

????این یک روتین زیست‌شناختیه برای وقت‌هایی که نویز خونه بالا میره.

اگه امروز امتحانش کردی، برام بنویس چطور پیش رفت؟ تونستین هردوتون آروم بشین؟ یا اصلا موقعیتش پیش نیومد؟