«مامان… حوصله‌ام سر رفته!» هنوز جمله تموم نشده، یکی تبلت می‌ده، یکی تلویزیون روشن می‌کنه، یکی می‌گه «بیا بریم بیرون»، یکی هم سریع دنبال یه کلاس یا اسباب‌بازی جدیده! اما یه سؤال… اگه قرار نباشه هر بار که بچه بی‌حوصله می‌شه، نجاتش بدیم چی؟ پژوهش‌های روان‌شناسی رشد و علوم اعصاب نشون میدن که مغز، در زمان‌های کوتاهِ بدون برنامه و بدون محرک بیرونی، وارد حالتی می‌شه که برای خیال‌پردازی، فکر کردن، مرور تجربه‌ها و شکل گرفتن بعضی از فرآیندهای خلاقانه اهمیت داره. یعنی همون چند دقیقه‌ای که کودک می‌گه «حوصله‌ام سر رفته»، همیشه یه اتفاق بد نیست؛ گاهی شروعِ اینه که خودش یاد بگیره با فکر و تخیلش سرگرم بشه. البته این به معنی رها کردن کودک یا نادیده گرفتن نیازهاش نیست. فرق هست بین اینکه کودک ساعت‌ها بی‌هدف و تنها بمونه، با اینکه هر بار قبل از اینکه فرصت فکر کردن پیدا کنه، براش یه محرک جدید آماده کنیم.

گاهی بهترین پاسخ فقط اینه: «می‌دونم بی‌حوصلگی حس خوبی نیست… مطمئنم خودت یه ایده برای بازی پیدا می‌کنی.» شاید چند دقیقه بعد ببینید با چند تا بالش، یه پتو یا حتی یه جعبه خالی، داره دنیایی ساخته که هیچ اسباب‌بازی گرون‌قیمتی نمی‌تونست براش بسازه.

شما چطور؟ وقتی فرزندتون میگه «حوصله‌ام سر رفته»، معمولاً سریع براش سرگرمی پیدا می‌کنید یا بهش فرصت می‌دید خودش راهی پیدا کنه.